This poem written by Edward Thomas was his response to Robert Frost's "Road Not Taken"


The Sign Post

The dim sea glints chill. The white sun is shy,
And the skeleton weeds and the never-dry,
Rough, long grasses keep white with frost
At the hilltop by the finger-post;
The smoke of the traveller’s-joy is puffed
Over hawthorn berry and hazel tuft.
I read the sign. Which way shall I go?
A voice says: You would not have doubted so
At twenty. Another voice gentle with scorn
Says: At twenty you wished you had never been born.

One hazel lost a leaf of gold
From a tuft at the tip, when the first voice told
The other he wished to know what ’twould be
To be sixty by this same post. “You shall see,”
He laughed—and I had to join his laughter—
“You shall see; but either before or after,
Whatever happens, it must befall,
A mouthful of earth to remedy all
Regrets and wishes shall freely be given;
And if there be a flaw in that heaven
’Twill be freedom to wish, and your wish may be
To be here or anywhere talking to me,
No matter what the weather, on earth,
At any age between death and birth,
To see what day or night can be,
The sun and the frost, the land and the sea,
Summer, Autumn, Winter, Spring,—
With a poor man of any sort, down to a king,
Standing upright out in the air
Wondering where he shall journey, O where?”

സൂര്യനേക്കാള്‍ പൊള്ളിക്കുന്ന ചില മഴക്കാലങ്ങള്‍: Rupesh Kumar, former student of the Department of English, Payyanur College, writes in the online publication AZHIMUKHAM about how the Dalit community negotiated their everyday realities and worked towards a counter subculture. This post follows the ROOPESH DOCUMENTARY DAY: SCREENING AND DISCUSSION at the department of English on 02.01.2014, Saturday as part of the course on FILM STUDIES.  The vibrant discussion that followed the screening, according to notable director and film activist, was one that was politically memorable, thought provoking and more excelling in its depth and sharpness than the ones in his experience including the one at JNU.   

രൂപേഷ് കുമാര്‍

പ്രശസ്ത ഡോക്യൂമെന്ററി ഫിലിം സംവിധായകന്‍. ഇന്ത്യയിലെ ജാതി അനുഭവങ്ങളെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി ദളിത് പ്രശ്‌നങ്ങളെ ആഴത്തില്‍ വിശകലനം ചെയ്യുന്നവയാണ് രൂപേഷിന്റെ ഡോക്യൂമെന്ററികള്‍. കണ്ണൂര്‍ ജില്ലയിലെ പെരിങ്ങീലില്‍ ജനനം. 

Documentaries

Don’t be our fathers
Don’t be our fathers Music video
Black Board
Twinkle Twinkle Little Caste
Crime and Punishment
3D Stereo Caste
All Indians are…
Sabitha: A Woman and a Day
By the side of a River
Love stories In Black letters
Underworld Memories of Untouchables

ബ്ളാക്ക് ലെറ്റേഴ്‌സ് 

1980-കള്‍ക്കു ശേഷമുള്ള ദളിത് ജീവിതാനുഭവങ്ങളും ദളിത് ഓര്‍മകളും ദളിത് മനോഭാവങ്ങളുമാണ് ഈ എഴുത്തില്‍ വരിക. നിയതവും ചിട്ടപ്പെടുത്തിയതുമായ അവസ്ഥകളിലല്ല ജീവിതം സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിനാല്‍ എഴുത്തും ഇതേ രീതി പിന്തുടരുന്നു. എന്നാല്‍ മുറിഞ്ഞുപോകുന്ന ജീവിതാവസ്ഥകളെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമം കൂടിയാണ് ബ്ളാക്ക് ലെറ്റേഴ്‌സ്. 

Stories

• സൂര്യനേക്കാള്‍ പൊള്ളിക്കുന്ന ചില മഴക്കാലങ്ങള്‍
• തലയില്‍ നക്ഷത്രം തിളയ്ക്കുന്ന കറുത്ത മീനുകള്‍
• ഈ ജാതി തീരത്ത് തരരുത് ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി
• കറുത്ത മാലാഖമാരുടെ പോസ്റ്റ്മെട്രിക് ജീവിതങ്ങള്‍
• ഒരുവട്ടം കൂടിയാ പഴയ വിദ്യാലയ അഥവാ ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു മരണം
• പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജിലെ ആ പ്രത്യേകതരം ജാതിക്കാറ്റ്
• പെരിങ്ങീലിലെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ചമ്മക്ക്

kham.com

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പത്തി ഒമ്പത് മെയ്‌ മാസം, ഒരു വൈകുന്നേരം. പെരിങ്ങീല്‍ ദേശത്തെ കുട്ടികള്‍ ആയ ഞങ്ങള്‍ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ വിറകൊക്കെ പെറുക്കി കൂട്ടുകയാണ്. ആണുങ്ങള്‍ മറ്റു പണികള്‍ ചെയ്യുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് കണ്ടത്തില്‍ കുറച്ചു ദൂരെയായി ഗുണ്ട് പൊട്ടുന്നത് പോലെ വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്. ഇടി വീണതാണ്. കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ വരവാണ്. എല്ലാവരും ഓടി വീടിന്റെ ഉള്ളില്‍ കയറി. ചെറിയ ഓടിട്ട വീട് ആണ്. വൈകുന്നേരം തുടങ്ങി അര്‍ദ്ധരാത്രിക്കപ്പുറം നീണ്ട മഴ വീടിന്റെ ഓടു മുഴുവന്‍ പാറിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്നിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു സ്ഥലത്തിനുമപ്പുറത്ത് എല്ലായിടങ്ങളിലും ഓടു പാറി. എല്ലാവരും ഗുരുവായൂരപ്പനേയും പറശ്ശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പനെയും വിളിച്ചു കരഞ്ഞു. കുട്ടികള്‍ക്ക് മരണവും ജീവിതവും തമ്മില്‍ നേര്‍ത്ത ഒരു അതിര്‍വരമ്പ് മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. അവര്‍ ഭയം അടക്കിപ്പിടിച്ച് വലിയവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. പെരിങ്ങീല്‍ എന്ന ഞങ്ങളുടെ ദേശത്ത് അങ്ങനെ പ്രളയം വന്നു.    പ്രളയം വന്നാല്‍ ചളിയുടെ കൂനയില്‍ കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് വരെ വെള്ളം കേറും. നാല് വശവും വെള്ളത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട പെരിങ്ങീലില്‍ പിന്നെ പുഴ ഏതാ വയല്‍ ഏതാ എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാതെ കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം വെള്ളം ആയിരിക്കും. പൈപ്പ് വെള്ളത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന പെരിങ്ങീലില്‍ പൈപ്പ് ഒക്കെ പൊട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും. ചോറ് വയ്ക്കേണ്ട വെള്ളത്തിനായി രാവിലെ പെരിങ്ങീലിലെ സ്ത്രീകള്‍ കുടവും കയറ്റി വെച്ചു കണ്ണെത്താ ദൂരത്തുള്ള വെള്ളത്തിലൂടെ തോണി തുഴഞ്ഞു കൊട്ടക്കീല്‍ എന്ന അക്കരെക്കടവിലേക്ക് പോകും. പിന്നെ അവിടെ തീയ്യരുടെ വീടുകളില്‍ കാത്തു നിന്ന് വെള്ളവും എടുത്തു തിരിച്ചു വരും. ഓടു പാറിയ വീടിനു താഴെ ചോറ് വെച്ചു ഞങ്ങള്‍ക്ക് തരും.   മഴക്കാലം ആയാല്‍ പിന്നെ പെരിങ്ങീലില്‍ നിന്ന് സ്കൂളില്‍ പോവുക എന്നത് ഒരു സാഹസം ആണ്. പെരിങ്ങീലില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് കൊട്ടില എന്ന സ്ഥലത്തെ സ്കൂളിലാണ് പോകേണ്ടത്. ഏകദേശം ഒരു ഒന്ന് ഒന്നര കിലോമീറ്റരുകളോളം നടക്കണം പെരിങ്ങീലില്‍ നിന്ന് കൊട്ടിലയിലെക്ക്. അത് മഴ തീര്‍ന്ന വരമ്പത്തെ ചളിയിലൂടെ വേണം പോകാന്‍. വരമ്പ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കൈപ്പാട്ടിലെ ചതുപ്പ് നിറഞ്ഞ ചളി തന്നെ ആയിരിക്കും ഏകദേശം വരമ്പത്തും. ചെരുപ്പൊക്കെ ഊരി കയ്യില്‍ പിടിച്ചിട്ടാണ് നടപ്പ്. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉടുപ്പോക്കെ ഊരി കയ്യില്‍ പിടിച്ചു പെറ്റിക്കോട്ട് മാത്രം ഇട്ടു നടക്കും. ചളി തെറിക്കാതിരിക്കാനാണ് ഇത്. ഏകദേശം കൊട്ടില എത്താറാകുമ്പോള്‍ ഉടുപ്പ് ധരിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് പോകും. അങ്ങനെ പ്രളയവും കൊടുങ്കാറ്റും കൈപ്പാട്ടിലെയും വരമ്പത്തെ ചളിയും പൈപ്പ് പൊട്ടലും വെള്ളത്തിനു തീയ്യരുടെ വീടുകളിലേക്ക് ഉള്ള പോക്കും രോഗങ്ങളും ഒക്കെ ചേര്‍ന്ന് മഴക്കാലം ആകെ ഒരു കലാപ കാലം ആയിരിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള പെരിങ്ങീലില്‍ ഉള്ളവരോട് "മഴയുടെ നനുത്ത ഓര്‍മകള്‍", "രാത്രി മഴ ചുമ്മാതെ മിന്നിയും കേണും", "പ്രണയമണി തൂവല്‍ കൊഴിയും പവിഴമഴ", "മഴയുള്ള രാത്രിയില്‍ മനസ്സിന്റെ തൂവലാല്‍" ,"മഴ നിലാവിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ചെലപ്പോ അവര് "വെറുതെ വെറുപ്പിക്കല്ലേ..." എന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം.    

 go to: http://www.azhimukham.com/firstnews-182.html?fb_action_ids=10152161851589334&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map=[578348465587031]&action_type_map=[%22og.likes%22]&action_ref_map=[]

PREPARED BY FATHIMA R. A SCIENCE STUDENT OF COTTONHILL G.G.H.S.S, TRIVANDRUM FROM THE INSPIRATION DREW OUT OF HER TEACHER SAJEENA SHUKKOOR, H.S.S.T., COTTONHILL G.G.H.S.S.

CRITICAL APPRECIATION OF AS I GREW OLDER

Langston Hughes, the Afro-American poet, was one among a few who sowed the seeds of Black Literary Renaissance namely Harlem Renaissance in Africa.  His poems present his miserable life in America.

The poem As I Grew Older is the self-expression of a black American who is destined to live under the shadow of whites in America.  Through this poem the poet aims to define the cultural identity of Blacks in America.

The poem is autobiographical in tone and it can be treated as a mirror to the life of Black Americans.  The poet too had gone through the bitter experiences of living as a Black American.

The poem puts across the strong message of social protest against the inequalities of our society.  It is a socially relevant poem as it stands close to social reality.

The poem can be visualized as a transition from infancy, the early phase of life to the stage of late life or the mature stage of life.  The poem begins with the freshness, innocence, optimism and purity of childhood.  When the poet was young, he was not conscious about the world outside him.  He was just starting to take off his wings and fly with his hope and aspirations of future.  But his dreams were crushed.  The repetitive mode of the poem is significant here.  The word ‘slowly’ is repeated several times and it was a gradual realization for him that he was ‘black’ and therefore denied everything in life.  Slowly he succumbs to his fate and accepts his defeat. While admitting his state of helplessness, he commands his hands to break through the wall of prejudices before him.

The poem possesses an ironic tone.  The lines “Break through the wall’ has a hidden protest in it.  He knows that it is inhuman to break the wall of social barriers hence the preposition ‘through’ is used to refer to his nearest attempt to cross the blocks.  He strives hard to evade such negative forces in life within the limited capacity of his situations.

Even though the poem does not follow a definite rhyme scheme the poet attempts a quite different style of writing.  The light shadow contrast and elements of social protest are all characteristics of his verse.

The poet has deliberately been selective in the use of words like ‘whirling dreams’, ‘shatter the darkness’, ‘smash the night’, ‘break through the wall’, ‘bright dream’, ‘dark hands’, ‘I am black’ etc.  The diction is much forceful to create a strong impact on the readers.

The number of lines in each stanza of the poem clearly depicts the transition or the stages of growing up.  The first stanza is composed of simple 6 lines.  He has used a plain and light figure of speech simile to compare his dreams to the bright sun.  Ignorance was a bliss or blessing for him in childhood. Brightness of the sun suggests the purity and freshness of his thoughts when he started his life.  The vitality and exuberance of the dream is carried out in this line.

The second stanza seems more complex with 11 lines.  While he grew up, he became more aware of what was happening around him.  In this stanza he uses complicated figures of speech.  The metaphor of wall symbolizes racism, prejudice and humiliations which he was forced to suffer.  All these impediments made his life more difficult.  Towards the third stanza the language of the poem becomes further complicated.  The stanza starts with a strong line ‘I am black’.  It was the final realization of the poet when he became matured.  Then he becomes hapless, hopeless and helpless before his plight.  He is forced to admit the surrender of his dreams before the white men.  He became a mere shadow which lies under the white people.

He uses typical words like ‘shadow’, which is a metaphor for his black identity.  The light of his dream replaced by a shadow is crumbled by the feet of whites.  He exclaims, “dark hands” and he knew the colour of his skin brought disgrace and humiliation to him.  ‘Dark hands’ is a metaphor of his attempts to cross the barrier or his mere trials to replace it which bore no fruit.  The poet brings in a contrast of night and day or darkness which is despair and the colour of his dreams which inspires him to live.

The title As I Grew Older assumes greater significance in the context of the poem.  As the poet comes of age, he discovers that he is only a shadow destined to live in darkness his social sphere has created forcefully.

In short, the poem stands close to life which is always beautiful with its pains and gains.

POSTAL INTERVIEW WITH A WRITER-Ashokamitran

POSTAL INTERVIEW WITH A WRITER-Ashokamitran

The Curious Reader

Twenty Questions to Ashokamitran

    A postal interview with a writer?!!!

How's that idea? Ya, I was struck by such an idea when i wanted to have more of the writer Ashokamitran who brought the life and people of Gemini Studios before us with such vivid narrative in his book, MY YEARS WITH THE BOSS. I started collecting questions from students, friends and colleagues. I was able to collect Twenty questions for the writer. I knew that flying to Chennai and interviewing the writer has lots of practical and logistic(!!)constraints. So, i wrote a letter to the writer attaching these questions seeking his response. I gave a title to the interview, "THE CURIOUS READER:Twenty questions to Ashokamitran".  

Asokamitran’s response came on 12.12.2010. My jaw dropped when i found the envelope waiting, a shaky hand has penned in hurry his unfaltering thoughts on dull sheets of paper . 

Sir, thank you for taking pains to respond.

Here are the answers from him to the questions asked. He wrote:

Chennai, 04.12.2010

Dear friend,

Here are the answers to all your questions. Writing is best when it is for your own desire to create a cogent, intelligible piece. If it gets to be shared by a few others, well and good. But you can’t set a goal to yourself in writng. To be able to enjoy a well-written, engaging book or story is a piece of good fortune.

Yours sincerely,

Ashokamitran.

I am not well at all.

FOR LEENA MADAN

1)      How did your upbringing/family ties catalyze your writing skills?

Family ties may make one reflect more intensely. But they have no direct link with the skill a child develops. Writing is not a lucrative profession or calling.

2)      At what point of time in the course of your writing did you experience total satisfaction?

Total satisfaction is an abstraction. With my own writing that eludes me. But one is happy that he records certain things to show with an impersonal readership.

3)      A story is normally woven around the yarns of a real life experience. How about your works?

All my stories are woven around either personal or well-known experiences.

4)      What factors in your work made you feel that they constitute the ingredients of a good story?

Credibility and interestingness. Credibility within the confines of your creative piece.

Sri ANANTHAMURTHY

1)      Have you faced identity crisis or writer’s block?

There are moments of depression. But that shouldn’t be called crisis. We are human beings and are vulnerable to many personal or external forces.

2)      What makes you write?

There is a certain joy and sense of freedom when you write.

HARITHA PRASAD

1)      You worked in a film studio for such long years and probably got an opportunity to know about the nuances of film making. How is that you never wanted to be an actor or director or script writer? Or is it that you were never fascinated by these things?

I like watching performances but I have enjoyed the written work from which the performances arise. This can vary from person to person.

2)      The filmdom is a make believe world, an unreal world full of artificialities and illusion. But at the same time film making is a serious affair and the final product the film touches the human heart. What are your feelings when you were in the studio and now? Did the work in the studio make you a philosopher?

There are serious people and frivolous people in every walk of life. Film stars need to be glamorous. Big strain. We have instances of cobblers, potters leaving great philosophers and saints.

3)      What would you like to be if you were to start all over again?

SRI SANTHOSH KUMAR KANA

1)      Do you think that literature must lead (the reader/the writer) to spirituality?

Literature is not a must to spirituality. Great masters have always looked at literary men with reservation.

2)      What do you have to say about god, religion and spirituality?

A holy man is any day a more dependable human being than one who says he is not. Here again, nothing is a must.

3)      Do you think that writing is a way of unburdening oneself?

Writing is not a method of unburdening. That is escapism.

4)      What is the most painful thing about writing?

The physical act of writing. It takes one at least 100 more times than a thought in your head. So you are bound to lose quite a lot.

5)      Are there any stages to writing as far as you are concerned? If so, which is the most exciting stage?

With practice, you write more efficiently. But that may not be better writing. The love writing does in your head without you being aware of it.

6)      What do you have to say about the Indian writers in English like RK Narayan, Mulk Raj Anand, Raja Rao and Rabindranath Tagore or Indian writing in English?

Good writers. They wrote at a time when reading attitudes were not favourable to colonial creative work.

7) What are your political affiliations (only if you feel like answering)?

 50 years ago I would have joined Congress. Today I find the party making too many compromises, tampers very much with the citizens’ life.

OR

 Why did you choose to write less in English and more in Tamil?

Tamil comes more natural because I live in a Tamil milieu. That much has to be done in Tamil writing. English has had (in prose) a 400 years’ stand and also the vigour of the American writers.

7)      What is the future of literature in the age of technology?

People will continue to write and read. The form may change.

8)      Which actor in Tamil film industry do you like the most? Why?

For the Tamil films, a savage like man is a hero, at least during the last 20 years.

9)      Any recent Tamil film that inspired you the most.

A mass entertainer, is ‘Badsha’ and ‘Tenali’ that weren’t bad at all.

10)  Any message for the budding writers.  

A matter of choice or priorities, writing as a profession is not lucrative. Can’t even support the writer, let alone his family.

__________

സന്തോഷ്‌ കാന ഒരു പൂർവ വിദ്യാർതഥിയും ഇന്ഗ്ലിഷ് ഡിപാർട്ട്‌ ർമെന്റിന്റെ സുഹൃത്തുമാണ് - കവിതയും സിനിമയും ബ്ലോഗ്ഗെഴുത്തും ഇഷ്ടം : ഇപ്പോൾ KV - PG ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകൻ - നേപ്പാളിൽ : ബ്ലോഗ്‌ : SOMATMIKA : http://somatmika.blogspot.in/

  സന്തോഷ്‌  കാന ഒരു   പൂർവ വിദ്യാർതഥിയും ഇന്ഗ്ലിഷ്  ഡിപാർട്ട്‌ ർമെന്റിന്റെ സുഹൃത്തുമാണ്  - കവിതയും സിനിമയും ബ്ലോഗ്ഗെഴുത്തും  ഇഷ്ടം : ഇപ്പോൾ KV - PG ഇംഗ്ലീഷ്  അധ്യാപകൻ  - നേപ്പാളിൽ  : ബ്ലോഗ്‌ : SOMATMIKA : http://somatmika.blogspot.in/  

 

കള്ള വണ്ടി

മദിരാശിക്ക് കള്ളവണ്ടി കയറിയത്രേ
പല താരങ്ങള്‍ക്കും രാശി തെളിഞ്ഞത്.
പയ്യന്നൂര്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ ഞാനും ചോദിച്ചു:

"മദിരാശിക്ക്   കള്ളവണ്ടി എത്ര മണിക്കാ ?" !!!


ക്ലാസില്‍ വികാരാവേശത്ത്തോടെ ഞാന്‍ നേതാജിയെ ഉദ്ധരിച്ചു:

"എനിക്ക് രക്തം തരൂ . ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കാം".

ഒരു കുട്ടി എഴുന്നേറ്റ് എന്നോട് :

" സാര്‍, അദ്ദേഹം രക്ത ഗ്രൂപ്പ് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ ?" !!!


തിരുപ്പതി ക്ഷേത്രത്തില്‍
പോക്കറ്റ്‌ അടിക്കപ്പെട്ട ഞാന്‍ പരാതി ക്യൂ കണ്ട് അമ്പരന്നു.
ദര്‍ശനാര്തികളുടെ   ചെറിയ ക്യൂവില്‍ കയറിക്കൂടി!!!


പള്ളിയില്‍ പാതിരിയില്‍ നിന്ന് അനുഗ്രഹത്തിന്റെ മധുരം നുണയാന്‍
ഞാനും കൂടി.
സംശയിച്ച് അച്ചന്‌ :

"ക്രിസ്ത്യാനി ആണോ ?"

അല്ലെന്നറിഞ്ഞ് മാറിപ്പോകാന്‍ ആങ്ങ്യം.
അച്ചന്റെ തിരിച്ചറിവിന്റെ ബുദ്ധി അപാരം !!!



വാരണാസിയില്‍ ദര്‍ശനത്തിന്‍.
ലോകരക്ഷകന്റെ രക്ഷക്ക് കാവല്‍ പട്ടാളം !!!
അതിശയത്തോടെ വേദനിച്ചു .

                                                                               -സന്തോഷ്‌ കുമാര്‍ കാന